Ο γνωστός και πολυβραβευµένος σχεδιαστής Γιάννης Κουρούδης, σχεδιαστής των εικονογραµµάτων των αγωνισµάτων καθώς και των κύριων σηµάτων των Ολυµπιακών και Παραολυµπιακών Αγώνων του 2004, δηµιουργός των γραµµατοσειρών Kouroudis, ταυτισµένος µε τις συσκευασίες και το επαναλανσάρισµα της εταιρείας καλλυντικών Κorres σε ολόκληρο τον κόσµο αλλά και µε τα εξαιρετικά προγράµµατα και τις αφίσες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, θυµάται τη γνωριµία του µε τους υπολογιστές Mac και µας εξηγεί τι είναι αυτό που τους κάνει αναπόσπαστο κοµµάτι της δουλειάς του.

Εργάζοµαι περίπου 25 χρόνια µε υπολογιστές Mac. Και δεν είναι απλά η συνήθεια που µε κρατά πάνω στην πλατφόρµα της Apple. Η αλήθεια είναι πως όσες φορές έχω προσπαθήσει να προσεγγίσω κάποιο άλλο λειτουργικό σύστηµα, παρατηρώ ότι τουλάχιστον αισθητικά υπολείπεται του OS X. Και δεδοµένου ότι η δουλειά µου είναι το design, για µένα και αυτή η παράµετρος είναι πολύ σηµαντική. Θα το παροµοίαζα µε κάποιον που οδηγεί µια Ferrari και µετά κάθεται στο τιµόνι ενός παλιού αυτοκινήτου µαζικής παραγωγής. Όταν δηµιουργείς και παράγεις design δεν συµβιβάζεσαι µε ένα περιβάλλον που δεν ανταποκρίνεται σε κάποια υψηλά σχεδιαστικά στάνταρ.

Οι Mac είναι συνδεδεµένοι µε την εικόνα που έχουµε από τα περισσότερα ατελιέ και τους χώρους όπου εργάζονται σχεδιαστές και γραφίστες. Όχι τυχαία, αφού στη δική µας δουλειά, στον τοµέα του DTP, τα προγράµµατα της Adobe - όπως για παράδειγµα το Photoshop - εξελίχθηκαν πρώτα πάνω στην πλατφόρµα της Apple, ήδη από τα τέλη τις δεκαετίας του ’80 και τις αρχές του ’90, ενώ µερικά χρόνια µετά πέρασαν σε άλλα λειτουργικά συστήµατα. Οπότε, θέλοντας και µη, όλοι όσοι δραστηριοποιούµασταν σε αυτό τον χώρο ήµασταν από τότε στραµµένοι στους υπολογιστές µε Macintosh. Βέβαια, εκ των υστέρων και φτάνοντας µέχρι το σήµερα, οι λειτουργίες των σχετικών προγραµµάτων εναρµονίστηκαν πλήρως µεταξύ των διαφορετικών συστηµάτων. Παραµένουν όµως οι ουσιώδεις διαφορές στη δοµή των λειτουργικών, αυτές που εµένα µε έχουν κρατήσει στους υπολογιστές της Apple.

Θεωρώ ότι το OS X είναι πολύ πιο απλό. Ο χρήστης έρχεται αντιµέτωπος µε λιγότερες ευπάθειες και το συνολικό οικοσύστηµα και η φιλοσοφία της Apple, µε τον έλεγχο τόσο του hardware όσο και του software, δηµιουργούν ένα σταθερό περιβάλλον εργασίας. Έτσι, αν είχα σήµερα µπροστά µου έναν νέο επαγγελµατία, κάποιον γραφίστα που ξεκινά τη σταδιοδροµία του στον χώρο και µε συµβουλευόταν για το τι υπολογιστή και σύστηµα να επιλέξει, θα τον προέτρεπα να ξεκινήσει µε το καλύτερο. Και για µένα το καλύτερο, από όλες τις πλευρές, είναι το οικοσύστηµα της Apple. 

Υπολογίζοντας ακόµα και τον παράγοντα του κόστους, που µπαίνει πάντα στην εξίσωση ειδικά όταν αναφερόµαστε στον επαγγελµατία, θα πρέπει να προσµετρήσουµε τη λειτουργική αντοχή στον χρόνο που έχουν οι υπολογιστές της Apple. Υπάρχουν µηχανήµατα ακόµα και δεκαπενταετίας που είναι σε χρήση µέχρι σήµερα και παραµένουν αξιοποιήσιµα σε κάποιες βοηθητικές εργασίες.

Αναφερόµενος σε παλαιότερα µηχανήµατα, θα πω ότι η πρώτη µου επαφή µε τους υπολογιστές της Apple ήταν µε ένα Macintosh LC, τα αποκαλούµενα και pizza box. Έτσι τα έλεγαν τότε. Μιλάµε για την εποχή που η οθόνη υποστήριζε µόλις 256 χρώµατα. Ακολούθησαν τα Quadra, τα πρώτα G3 - µηχανήµατα πραγµατικά επαναστατικά για την εποχή τους και όλη η λίγο-πολύ γνωστή σειρά των υπολογιστών Mac. Προσωπικά τα τελευταία χρόνια εργάζοµαι πάνω σε MacBook Pro, το οποίο όταν είµαι στο γραφείο είναι συνδεδεµένο µε µια δεύτερη µεγάλη οθόνη. Εκτός των άλλων, µε καλύπτει απόλυτα όταν επισκέπτοµαι κάποιον πελάτη και θέλω να κάνω µια παρουσίαση. Και βέβαια είµαι σε θέση να εργαστώ όπου και αν βρίσκοµαι, χωρίς συµβιβασµούς στην απόδοση.

Βλέποντας τέλος, τόσο ως επαγγελµατίας, όσο και αναγνώστης το µέλλον των εκδόσεων, θα έλεγα ότι συσκευές όπως το iPad θα κερδίσουν γρήγορα έδαφος έναντι του χαρτιού, το οποίο βέβαια δεν θα εξαφανιστεί, γιατί η επαφή και µόνο µαζί του µπορεί να προσφέρει µοναδικά συναισθήµατα. Ωστόσο, όταν αναφερόµαστε για παράδειγµα σε καθηµερινές εκδόσεις δεν βλέπω τον λόγο, από κάθε άποψη (κόστους, πρακτικότητας, ανανέωσης περιεχοµένου), να παραµείνουν στο χαρτί.

Ο γνωστός και πολυβραβευµένος σχεδιαστής Γιάννης Κουρούδης, σχεδιαστής των εικονογραµµάτων των αγωνισµάτων καθώς και των κύριων σηµάτων των Ολυµπιακών και Παραολυµπιακών Αγώνων του 2004, δηµιουργός των γραµµατοσειρών Kouroudis, ταυτισµένος µε τις συσκευασίες και το επαναλανσάρισµα της εταιρείας καλλυντικών Κorres σε ολόκληρο τον κόσµο αλλά και µε τα εξαιρετικά προγράµµατα και τις αφίσες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, θυµάται τη γνωριµία του µε τους υπολογιστές Mac και µας εξηγεί τι είναι αυτό που τους κάνει αναπόσπαστο κοµµάτι της δουλειάς του.

Εργάζοµαι περίπου 25 χρόνια µε υπολογιστές Mac. Και δεν είναι απλά η συνήθεια που µε κρατά πάνω στην πλατφόρµα της Apple. Η αλήθεια είναι πως όσες φορές έχω προσπαθήσει να προσεγγίσω κάποιο άλλο λειτουργικό σύστηµα, παρατηρώ ότι τουλάχιστον αισθητικά υπολείπεται του OS X. Και δεδοµένου ότι η δουλειά µου είναι το design, για µένα και αυτή η παράµετρος είναι πολύ σηµαντική. Θα το παροµοίαζα µε κάποιον που οδηγεί µια Ferrari και µετά κάθεται στο τιµόνι ενός παλιού αυτοκινήτου µαζικής παραγωγής. Όταν δηµιουργείς και παράγεις design δεν συµβιβάζεσαι µε ένα περιβάλλον που δεν ανταποκρίνεται σε κάποια υψηλά σχεδιαστικά στάνταρ.

Οι Mac είναι συνδεδεµένοι µε την εικόνα που έχουµε από τα περισσότερα ατελιέ και τους χώρους όπου εργάζονται σχεδιαστές και γραφίστες. Όχι τυχαία, αφού στη δική µας δουλειά, στον τοµέα του DTP, τα προγράµµατα της Adobe - όπως για παράδειγµα το Photoshop - εξελίχθηκαν πρώτα πάνω στην πλατφόρµα της Apple, ήδη από τα τέλη τις δεκαετίας του ’80 και τις αρχές του ’90, ενώ µερικά χρόνια µετά πέρασαν σε άλλα λειτουργικά συστήµατα. Οπότε, θέλοντας και µη, όλοι όσοι δραστηριοποιούµασταν σε αυτό τον χώρο ήµασταν από τότε στραµµένοι στους υπολογιστές µε Macintosh. Βέβαια, εκ των υστέρων και φτάνοντας µέχρι το σήµερα, οι λειτουργίες των σχετικών προγραµµάτων εναρµονίστηκαν πλήρως µεταξύ των διαφορετικών συστηµάτων. Παραµένουν όµως οι ουσιώδεις διαφορές στη δοµή των λειτουργικών, αυτές που εµένα µε έχουν κρατήσει στους υπολογιστές της Apple.

Θεωρώ ότι το OS X είναι πολύ πιο απλό. Ο χρήστης έρχεται αντιµέτωπος µε λιγότερες ευπάθειες και το συνολικό οικοσύστηµα και η φιλοσοφία της Apple, µε τον έλεγχο τόσο του hardware όσο και του software, δηµιουργούν ένα σταθερό περιβάλλον εργασίας. Έτσι, αν είχα σήµερα µπροστά µου έναν νέο επαγγελµατία, κάποιον γραφίστα που ξεκινά τη σταδιοδροµία του στον χώρο και µε συµβουλευόταν για το τι υπολογιστή και σύστηµα να επιλέξει, θα τον προέτρεπα να ξεκινήσει µε το καλύτερο. Και για µένα το καλύτερο, από όλες τις πλευρές, είναι το οικοσύστηµα της Apple. 

Υπολογίζοντας ακόµα και τον παράγοντα του κόστους, που µπαίνει πάντα στην εξίσωση ειδικά όταν αναφερόµαστε στον επαγγελµατία, θα πρέπει να προσµετρήσουµε τη λειτουργική αντοχή στον χρόνο που έχουν οι υπολογιστές της Apple. Υπάρχουν µηχανήµατα ακόµα και δεκαπενταετίας που είναι σε χρήση µέχρι σήµερα και παραµένουν αξιοποιήσιµα σε κάποιες βοηθητικές εργασίες.

Αναφερόµενος σε παλαιότερα µηχανήµατα, θα πω ότι η πρώτη µου επαφή µε τους υπολογιστές της Apple ήταν µε ένα Macintosh LC, τα αποκαλούµενα και pizza box. Έτσι τα έλεγαν τότε. Μιλάµε για την εποχή που η οθόνη υποστήριζε µόλις 256 χρώµατα. Ακολούθησαν τα Quadra, τα πρώτα G3 - µηχανήµατα πραγµατικά επαναστατικά για την εποχή τους και όλη η λίγο-πολύ γνωστή σειρά των υπολογιστών Mac. Προσωπικά τα τελευταία χρόνια εργάζοµαι πάνω σε MacBook Pro, το οποίο όταν είµαι στο γραφείο είναι συνδεδεµένο µε µια δεύτερη µεγάλη οθόνη. Εκτός των άλλων, µε καλύπτει απόλυτα όταν επισκέπτοµαι κάποιον πελάτη και θέλω να κάνω µια παρουσίαση. Και βέβαια είµαι σε θέση να εργαστώ όπου και αν βρίσκοµαι, χωρίς συµβιβασµούς στην απόδοση.

Βλέποντας τέλος, τόσο ως επαγγελµατίας, όσο και αναγνώστης το µέλλον των εκδόσεων, θα έλεγα ότι συσκευές όπως το iPad θα κερδίσουν γρήγορα έδαφος έναντι του χαρτιού, το οποίο βέβαια δεν θα εξαφανιστεί, γιατί η επαφή και µόνο µαζί του µπορεί να προσφέρει µοναδικά συναισθήµατα. Ωστόσο, όταν αναφερόµαστε για παράδειγµα σε καθηµερινές εκδόσεις δεν βλέπω τον λόγο, από κάθε άποψη (κόστους, πρακτικότητας, ανανέωσης περιεχοµένου), να παραµείνουν στο χαρτί.